Mijn naam is Irene van de Ven en er was een tijd dat ik dacht dat ik het allemaal wel aankon. Ik regelde, rende, zorgde. Voor iedereen.
Ik wilde de perfecte moeder zijn, de leuke partner, de betrouwbare vriendin, de vrouw die alles onder controle had. En ik deed dat, dag in, dag uit, tot er vanbinnen steeds minder van mijzelf overbleef.

Ik gunde mezelf nooit rust.
Als ik iets voor mezelf deed, voelde ik me schuldig.
Tijdens een avondje weg dacht ik aan de was die nog moest, het brood dat op was, of of de kinderen wel op tijd in bed lagen.
Mijn lijf was moe, mijn hoofd nog voller en ergens diep vanbinnen voelde ik me leeg. Ik deed alles goed voor anderen, maar niet meer goed voor mezelf.

Tot het op een dag gewoon niet meer ging.
Ik weet nog dat ik op de bank zat, uitgeput, voor me uit starend.
Tranen, stilte, en dat rare gevoel van heimwee.
Niet naar mijn huis, maar naar mezelf.
Dat was het moment waarop ik wist: zo wil ik het niet meer.
Er moest iets veranderen. En dat begon bij mij.

Ik ben gestopt met pleasen, met alles zelf doen, met denken dat ik pas goed genoeg was als iedereen tevreden was.
Ik ben eerlijk gaan kijken naar mezelf: waar geef ik te veel? Waar leg ik verantwoordelijkheid die niet van mij is? Waar mag ik ‘nee’ zeggen, zonder schuldgevoel? En langzaam vond ik mezelf terug. Niet ineens, maar stap voor stap.

.